หมูอ้วน~หมูอ้วน

อีก 2 อาทิดเอง ก็จะได้เลิกทำงานแล้ว ส่วนนึงก็ดีใจ แต่อีกส่วนนึงกลับรู้สึกแปลกๆ คงเพราะว่าเคยชินกับการอยู่ที่นี่แล้วมั้ง นอกจากทำงานโรงแรมยังทำงานที่ร้านอาหารอีก และที่นี่แหละ ที่ทุกๆอย่างลงตัวแล้วกลับจะต้องหายไปอีก เอาเถอะ คงจะคิดถึงเพื่อนๆที่นี่น่าดูเลย แต่ก็คิดถึงหลายๆคนที่เมืองไทยเหมือนกัน โดยเฉพาะ"หลายๆคน" หึหึ ไม่รู้เหมือนกันเนอะว่าจะได้มาอีกเมื่อไหร่

เปลี่ยนเรื่องๆ เมื่ออาทิดที่แล้วไป disney world มา สนุกดี เลยเอารูปมาให้ดูกัน ดูใน album นะ ขี้เกียจหาอ่ะ เอาละๆ ไปละ

คิดถึงทุกคนเลย และโดยเฉพาะ "หลายๆคน"

ในที่สุดก็มีเวลามาอัพสเปซจริงๆจังๆซะทีนึง เมื่อวานเริ่มงานวันแรก ตอนแรกนึกว่าจะง่ายๆไม่มีอะไร ที่ไหนได้...แสนสาหัสกว่าที่คิดไว้ล้านเท่า เอาเถอะ นี่แค่เริ่มเอง ใครจะไปรู้ว่าอยู่ๆไปอาจจะง่ายขึ้นก็ได้ วันนี้เลยเอารูปมาให้ดูกันนะ เอาเป็นว่าไปดูในอัลบั้มแทนนะ ตอนนี้ก็เริ่มทำงานจริงๆจังๆแล้ว วันนี้ต้องทำคนเดียว สิบสองห้อง ให้เวลาห้าชั่วโมง เหนื่อยแบบสุดชีวิต ป๊าม้า...กลับไปหลิ่นขอเป็นคุณนายนะ ไม่เอาแล้ว คนใช้เนี่ย เหนื่อยมากเลย เอาเป็นว่าตอนเนี้ย ง่วงและเหนื่อยและเหม็น ขอไปอาบน้ำนอนก่อนละกัน แล้วเดี๋ยวจะมาอัพใหม่

คิดถึงอีอู๊ดมากๆเลยนะ รู้มั้ย

คิดถึงทุกคนเลย

ในที่สุด ก็มาอัพสเปซได้ซะที ก็นะ เหนื่อยจะแย่ เพิ่งมาถึงกันเมื่อวาน ((สำหรับคนที่ไม่รู้ มาเมกาเพราะว่ามา work and travelแหละ)) เอาเถอะๆ ที่เหนื่อยอ่ะ ไม่ใช่ไร นั่งเครื่องสามสิบหกชั่วโมง แวะไปห้าที่ แต่ได้นอนแค่ประมาณสี่ชั่วโมง เหนื่อยมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ พอมาถึง ยังไม่ได้นอน ยังไม่ได้โทรหาใคร ยังไม่ได้ทำอะไร ก็ต้องมาที่พักแล้ว ที่พักชื่อ windjammer เป็นอพาร์ทเมนต์สวยมากเลย มีห้องนั่งเล่น โซนกินข้าว ห้องครัว แล้วก็ห้องนอนสามห้อง ห้องละสองเตียง คือตอนเนี้ย อยู่กันสาวๆสามคน แต่เดี๋ยววันอังคารก็จะมีมาอยู่เพิ่มอีกสามคน อากาศที่นี่ก็หนาวกว่าหน้าหนาวเมืองไทยตอนกลางคืน แล้วก็ร้อนกว่าหน้าหนาวกรุงเทพนิดเดียวตอนกลางวัน เมื่อคืนนอนตั้งแต่เกือบๆทุ่ม ตั้งนาฬิกาปลุกตอนสี่ทุ่ม ตื่นมาปิดเลย เพราะเหนื่อยมากๆ ตื่นอีกที่ก็ตีสอง แต่นอนไม่ค่อยหลับหรอก เพราะว่าเวลามันยังเปลี่ยนไม่ค่อยได้ แต่ก็สนุกดีนะ มีเวลาว่างพรุ่งนี้อีกวันเดียวเองอ่ะ เพราะว่าวันอาทิดต้องไปทำเอกสารที่โรงแรมแล้ว เฮ้อ

วันนี้ไปมอลล์มาแหละ ได้กระโปรงที่ รอส ตัวละ สิบเหรียญ แต่รู้มั้ยมันเป็นกระโปรงของอะไร??? LEVIS!!!!!!! ถูกมาก คือสามร้อยห้าสิบบาทเอง สวยด้วย แล้วก็ซื้อเสื้อแจ็คเก็ตยีนส์แล้วมีขนๆตรงคอกะชายแขนเสื้อ โดยปกติแล้วมันขายสี่สิบเหรียญ อ่อๆ ลืมบอก เป็นของ old navy แต่รู้มั้ย ซื้อมาในราคาเท่าไหร่??? ต้องไม่มีคนเชื่อแน่นอน เพราะว่ามันถูกเกินคาด ซื้อมาได้ในราคา สี่เหรียญเท่านั้น!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! คือถ้าคูณด้วยสี่สิบ ((จริงๆมันสามสิบหกสามเจ็ดไรเงี้ย)) ก็จะแต่ร้อยหกสิบบาท  โอ้มายก้อด ประเทศไทยยังซื้อถูกขนาดนี้ไม่ได้เลย ชอบมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แต่ตอนเนี้ยเหนื่อยแล้ว ขอไปกินข้าวเย็นก่อนนะ

คิดถึงนะ ไว้ครบสามเดือนแล้วเจอกันใหม่ 

วันเนี้ย....มันควรจะต้องเป็นวันที่สดใสวันนึง  แต่ทำไม...เราถึงได้หดหู่ขนาดนี้ อาจเป็นเพราะคนที่คอยอยู่เคียงข้างเราตลอดเค้าต้องไปต่างประเทศ เราก็เลยรู้สึกว่าเหมือนอะไรบางอย่างขาดหายไปจากชีวิต  คิดถึงเค้าจัง  และก็หวังว่าเค้าเองก็จะคิดถึงเราเหมือนกัน

เฮ้อ...กระเป๋าหนอกระเป๋า ขี้เกียจจัดเป็นนิจ จะไปพรุ่งนี้แล้วนา แต่กระเป๋าเอยยังไม่คืบคลานไปทางไหนเลย  แล้วดูดิ  เครื่องออกตั้งบ่าย2 45 แต่เค้าให้ไปตั้งแต่ 10 โมงครึ่งอ่ะ  รีบไปหนายยยย!!!! ไปเปิดสนามบินเหรอคะ??? แต่ก็อ่ะนะ ว่าเค้าไม่ได้  เพราะเค้าจัดเอกสารให้เรานี่หว่า

ถ้าหากใครคนใดคนหนุ่งอยู่เมืองไทย...มันก็คงจะง่ายนะ ถ้าเราจะติดต่อกัน  แต่เนี่ย...กลับไปเมืองนอกกันทั้งคู่ แล้วเราจะคุยกันยังไง

ไม่เป็นไร...ก็แค่ 3 เดือนเอง  เดี๋ยวแป๊บๆก็ได้เจอกันใหม่เนอะ...ใช่มั้ย

คิดถึงจัง

รู้มั้ย...ภาษาอังกฤษอ่ะ เขียนสัตหีบว่า "SattaHiP" เหอะๆ มันเหมือนอ่านว่าสัด-ตะ-ฮิบ เลย

  เมื่อตอนปีใหม่ไปสัตหีบมาแหละ ไปตั้งแต่วันที่ 30 แล้วกลับมาวันที่ 2 ไปถึงประมาณเกือบเที่ยงแล้ว นาวาโทประยุทธ์((คุณอาที่เค้ามาดูแล)) เค้าก็พาไปกินข้าวแถววัดหลวงพ่ออี๋ กินเสร็จแล้วก็ไหว้พระกัน หลังจากไหว้ที่วัดแล้วก็ไปไหว้ต่อกันที่ไหนไม่รู้ มันเป็นส่วนของฐานทัพแล้วอ่ะ วันนี้ไม่ค่อยมีไร

 

วันที่ 2 ((คือ 31 นั่นแหละ)) ตื่นตั้งแต่ 6 โมงเพราะว่าเค้านัดเจอกัน 7 โมงจะได้กินข้าวไรเงี้ย กินข้าวเสร็จแล้วก็ลงเรือไปดำน้ำ snorkle กัน แบบดำบนผิวน้ำอ่ะแหละ ((กระแดะอ่ะ อยากใช้ภาษาอังกฤษ)) ดำอยุ่ที่เกาะหมู ดำครึ่งเช้า พอครึ่งบ่ายก็ให้เล่นน้ำปกติ ตอนนั้นไม่รู้ว่าแดดจะแรงขนาด...เลยทา sunblock ไปติ๊ดนึง ตอนเนี้ยเหรอ  เป็นหมูแดดเดียวไปแล้ว ตัวเนี้ย ไม่ได้ไหม้หรอก แค่ดำเฉยๆ แต่ส่วนที่ไหม้เนี่ยสิ คือหัว แบบกลางหัวเลย เจ็บแสบปวดร้อนมากๆ สระผมแทบจะไม่ได้ พอตกกลางคืนก็ไปcountdown กันที่พัทยา ไปคอนโดของเพื่อนของเพื่อนญาติหรือไรเนี่ยแหละ ไปตีเทนนิสมาด้วย ห้องอยู่ชั้น 19 เห็นทุกอย่างในพัทยาเลย ประมาณสี่ทุ่มจนถึงตี 2 ได้ เมสเสจเข้าไม่หยุดเลยอ่ะ เหนื่อยมาก พอเที่ยงคืนปุ๊บ อย่างกับพัทยาจะแตก จุดพลุกันทั้งเมืองเลย จุดอยู่ตั้ง 20 นาทีได้ สวยมากๆเลยแหละ ออกจากที่นู่นเที่ยงคืนครึ่งแต่กว่าจะถึงสัตหีบปาเข้าไปตี 2 หลับปุ๋ยเลย 

 

วันที่ 3 ((1 มกราแล้ว)) ตื่นกันตอน 8 โมงได้ กินข้าวเสร็จเรียบร้อยก็ไปลงเรือเหมือนเดิม วันนี้พี่ๆทหารเรือเค้าจะสอน scuba แหละ ตอนแรกนึกว่าจะง่ายๆ โหๆๆๆ ไม่อยากเชื่อว่าอะไรมานจายากขนาดน้านวะ  โคตรยากอ่ะ ต้องใส่ตะกั่วถ่วงประมาณ 5 โล + ถังหนังประมาณ 20-30 โลได้ แบกอยู่บนหลัง ตอนแรกนึกว่าจะเบาๆ ที่ไหนได้....ลากเลือดอยู่  ต้องเดินถอยหลังลงน้ำเพราะว่าใส่ตีนกบ เค้าสอนหายใจไรเงี้ย แล้วพอตอนจะดำแล้ว มันมีหอยเม่นอยู่ข้างๆเรา เราก็พยายามจะว่ายหนี ครูฝึกเค้าก็จับไว้ที่เดิม เราก็ว่ายหนี เค้าก็จับเราไว้ พอเราจะเงยให้พ้นน้ำ เค้าก็จับกดไว้ เราก็เลยไม่กล้าเตะน้ำเพราะกลัวเดี๋ยวจะโดนหอยเม่น พอขึ้นมา เค้าก็บอกว่าไม่ช่วยเค้าเตะเลย เค้าต้องเตะคนเดียวเลย เหอะๆๆๆๆ ทำไงได้ล่ะ เค้าให้ลองดำไปแตะสมอเรือ ลึกประมาณ 5 เมตรเนี่ยแหละ เจ็บหูน่าดูเลย พอขึ้นมาถึงอากาศดันลอยตัวไม่ได้ เพราะว่าชูชีพที่ติดกับถังอ่ะ เป็นชูชีพที่ต้องเป่าเอง แล้วตอนนั้นเหนื่อยมาก เป่าก็ไม่เข้า เอาเข้าไป...จะจมน้ำตายมั้ยเนี่ยเรา  ตอนนั้นเราคิดอย่างงั้นจริงๆนะ มันเหนื่อยและล้ามากๆเลย ต้องขอให้ครูเค้าช่วยจับตัวเราไว้ ไม่งั้นเราหมดแรงจมน้ำชัวๆ กินน้ำไปหลายอึกเกิน ตอนที่ลองใหม่อีกครั้ง เราขึ้นมาบนผิวน้ำเร็วเกิน โลกหมุนหมดเลย ความดันขึ้นเร็วเกินไปหน่อย ตอนนั้นนึกว่ากำลังจะตายไรเงี้ย น่ากลัวมาก คือตอนนั้นขอให้แค่ถึงฝั่งก็เป็นพอ พอหายเหนื่อยซักพัก ก็ไปเล่นเรือคายัคกับญาติๆ ตอนนั้นแกล้งหลานของเพื่อนญาติคนนึง ชื่อท๊อป แบบไปแกล้งเค้า เรือเลยคว่ำ ตอนแรกคว่ำใกล้ๆเรือใหญ่ ซํกพักนึง ลอยไปไกลเกิน ไปตรงโขดหินที่มีแต่หอยเม่น อยู่ดีๆ ท๊อปก็ร้อง "โอ๊ย! สงสัยโดนหอยเม่นแน่ๆ" ตอนนั้นชั้นกับท๊อปก็ตกใจ ตะโกนเรียกให้พวกที่อยู่ที่เรือใหญ่ช่วย พวกบนเรือก็เป็นยืนขำกันใหญ่เลย กว่าจะมาช่วย แทบแย่ ภายกันปวดแขนเป็นวันๆอ่ะ เหนื่อยมากๆๆๆๆๆ แต่ไม่โดนนะ ส่วนท๊อปได้ยาวิเศษจากอาเรา เลยไม่ปวดเลย คือตอนที่ช่วยกันพายหนีหอยเม่นเนี่ย อาเราก็เรียกอยู่ที่ฝั่ง "หลาปักเป้าๆ!!!!! มาดูเร็วๆๆ!!!!!" เราคิดในใจ "ค่าๆ เดี๋ยวนะคะ...ตอนเนี้ย กำลังจะตาย....มีแต่หอยเม่น" คือตอนนั้นถ้าเรือล่มนี่โดนหอยเม่นชัวๆ เพราะว่าน้ำต่ำกว่าเข่าแน่นอน แล้วมีแต่หอยเม่น ยังโชคดีอยู่ๆ พอกลับมารุ้สึกดีใจที่ยังมีชีวิตอยู่รวดมาถึงตอนนี้ได้ เฮ้อ...

 

วันรุ่งขึ้นก็กลับกรุงเทพ ตัวดำปิ๊ดปี๋เลยแหละ ดำกว่าเดมเยอะมาก เมื่อวานเนี้ย (5ม.ค.) ตกใจมาก อยู่ดีๆเหมือนมีอะไรก็ไม่รู้เป็นแผ่นๆอยู่ติดหัว พอแงะออกมาดูถึงได้รู้ว่าเป็นหนังหัวที่ลอกออกมาเพราะว่าโดนแดดเผา เพิ่งเคยรู้นะเนี่ย ว่าหนังหัวก็ลอกได้เหมือนกัน

 

เฮ้อ...เหนื่อยละ เอาเป็นว่าแค่นี้ก่อนดีกว่า

 

อ่อๆ..เมื่อวานไปดูหนังเรื่อง night at the museum สนุกมากๆเลย ต้องไปดูให้ได้นะ :)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

วันนี้เบื่อมาก เมื่อเช้าก็ตื่นประมาณ 10โมงได้ เล่าก่อนๆ ก็สงกรานต์ที่ผ่านมา ไปเชียงใหม่มาล่ะ อยากเล่าๆ